نهمین نور امامت از اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله نامش «محمد» و كینه‏اش «ابو جعفر» و لقب او «تقی‏» و «جواد» است، در ماه رمضان سال 195 ه. ق در شهر «مدینه‏» و در خانه هشتمین امام، امام علی ابن موسی الرضا علیهما السلام دیده به جهان گشود [1] .

نسب پاك او چنین است: ابو جعفر محمد الجواد ابن علی الرضا بن موسی الكاظم بن جعفر الصادق بن محمد الباقر بن علی زین العابدین بن الحسین بن علی بن ابی طالب علیهم السلام.

در خانواده امام رضا علیه السلام و در محافل شیعه، از حضرت جواد علیه السلام به عنوان ...

مهلت مسابقه عقیله 4 تا 1388/5/31 تمدید شد
دبیرخانه مسابقه به اطلاع شرکت کنندگان در مسابقه بزرگ عقیله 4 می رساند به دلیل استقبال بی نظیر علاقمندان و درخواست تمدید مهلت مسابقه ، مهلت این مسابقه تا 31/ 5 /1388(پایان مرداد ماه ) تمدید می شود.
لازم به توضیح است این مهلت به هیچ وجه تمدید نخواهد شد .
همچنین دوستداران شرکت در مسابقه اگر مایل به ارسال مفاد مسابقه از طریق پست الکترونیکی می باشند لطفا تا اطلاع ثانوی از این آدرس استفاده فرمایند. ضمنا مشخصات خود را به صورت کامل در پایان همه صفحات درج نمایید.

دوران امامت امام هادى(عليه‏السلام) بيش از 33 سال به طول انجاميد كه حدود سيزده سال آن را در مدينه سپرى كرد. دراين مدت، گروه‏هاى بسيارى از شهرهاى شيعه نشين ايران، عراق و مصر براى بهره‏گيرى از محضر امام به سوى مدينه آمدند.1 امام در اين شهر چنان موقعيت و محبوبيتى بين مردم يافت كه دولتمردان عباسى، به شدت از اين وضع احساس خطر مى‏كردند. براى نمونه، بُرَيحه عباسى2 در نامه‏اى به متوكل نوشت: «اگر تسلط بر حرمين شريفين را مى‏خواهى، على‏بن محمد(عليه‏السلام) را از اين شهر بيرون كن؛ زيرا او مردم را به سوى خود فرا خوانده و عده بسيارى نيز دعوتش را پذيرفته‏اند... .»3

عباسيان كه هراس بسيارى از رهبرى شيعه و خطر حركت شيعيان برضد خود داشتند، به اين نتيجه رسيدند كه با دور كردن امام به عنوان قطب و محور تشيع از مدينه كه كانون تجمع شيعيان شده بود، به اين هدف دست يابند. بدين ترتيب، تبعيد و مراقبت نظامى را كه تجربه پيشين و موفق عباسيان به شمار مى‏رفت، دوباره در دستور كار قرار دادند.


مشاهده مقاله در ادامه

توضيحى درباره‏ى سند زيارت شريف عاشورا
مقدمه: پذيرفتن يك حديث و بر پایه آن رفتار كردن مشروط به گذران آن از چهار مرحله‏ى زير است:
1 اعتبار سند يعنى راويانى كه حديثى را از پيامبر (ص) يا امام (ع) نقل كرده‏اند، همگى بايد افراد مورد اعتماد باشند گر چه مذهب آنان شيعه‏ى دوازده امامى نباشد. پس، بايد دروغگو نبودن آنان براى ما روشن شود، و گرنه سخنشان باوركردنى نيست.
2 شفافيت دلالت مفهومى يعنى ساختار واژگان و جمله‏هاى حديث به گونه‏اى باشد كه ظهور كافى در بيان مراد متكلم داشته باشد و از نظر عرف هيچ گونه ابهام و اجمال و ترديدى كه سبب اختلال ظهور كلام گردد، در آن راه نداشته باشد. زيرا اهل عرف در فهم مراد گويندگان، با استناد به اصول عقلايى مانند اصل نبودن قرينه، اصل عدم غفلت، اصل عدم نسيان، اصل عدم خطا، مبناى ظاهرى الفاظ را ملاك قرار مى‏دهد.
3 شرايط زمانى و مكانى صدور يعنى آيا امام (ع) در شرايط عادى و بدون هيچ گونه مشكل خارجى حكم واقعى الهى را بيان فرموده‏اند يا در موقعيت بحرانى و در نظر گرفتن برخى از شرايط براى پيش‏گيرى از رخدادهاى نامطلوب براى برخى از مسلمانان سخنى را فرموده است؟ به ديگر سخن اين كه: آيا رعايت حال تقيه و شرايط ضرورى جانبى را كرده يا در حال متعارف به بيان حقايق نظر داشته است؟ زيرا حديث صادر شده در حال تقيه براى ديگر زمان‏ها حجيت ندارد.
4 نبود معارض مفهومى يعنى پس از احراز صحت سند و تماميت دلالت و جهت صدور واقعى يك حديث، بايد در ميان احاديث ديگر به جست و جو پرداخت و چنانچه روايتى بر خلاف آن پيدا شد، نخست بايد به روش جمع دلالى، سپس ترجيح سندى يا دلالى عمل كرد.